We moeten écht weer afspreken

In maart. Of anders na de zomer.

‘Schat, we moeten écht weer eens lunchen!’

‘Jaaaa! Zo gezellig!’

Drie hartjes. Twee champagne-emoji's. Nul concrete plannen.

Het is inmiddels november.

Jullie vriendschap bestaat nog altijd uit liefde, herinneringen en een WhatsAppgroep met de naam Binnenkort echt. De laatste fysieke ontmoeting was ergens in een vorig tijdperk, toen er nog terrassen beschikbaar waren en jullie allebei dachten dat het volgende maand rustiger zou worden.

Spoiler: dat werd het niet.

We zijn druk. Met belangrijk druk zijn.

Werk. Kinderen. Ouders. Bedrijven. Liefdes. Honden. Reizen. De was, die opvallend genoeg nooit besluit zichzelf te doen.

En dan moet er ook nog gesport, gezond gegeten, geslapen en een beetje bewust geleefd worden.

Vriendschap past niet altijd keurig tussen je tandarts en een Teams-overleg. Zeker niet als iemand ver weg woont, zorgtaken heeft of simpelweg weinig energie overhoudt.

Maar ergens zit ook een pijnlijke waarheid: soms maken we wél tijd voor dingen waar we helemaal niet blij van worden.

En vergeten we de mensen bij wie we juist weer kunnen ademhalen.

Die vriendin van vroeger kent bewijsstukken.

Je weet wel. Die ene.

Zij kent het kapsel dat je zorgvuldig uit ieder fotoalbum hebt verwijderd. De man van wie je destijds heilig overtuigd was dat hij de liefde van je leven was. Het plan om met z'n tweeën een strandtent te beginnen, terwijl jullie geen van beiden wisten hoe een boekhouding werkte.

Een oude vriend kent soms een versie van jezelf die je al jaren niet meer hebt gezien.

En dat is heerlijk.

Of confronterend.

Want misschien ben je veranderd. Denk je anders over gezondheid, werk, relaties of wat je belangrijk vindt. Misschien is je vriend juist heel gelukkig met een leven dat totaal niet op het jouwe lijkt.

Dat hoeft geen probleem te zijn.

Vriendschap is geen club waarvoor je ieder jaar dezelfde overtuigingen moet verlengen.

‘Je hoeft niet hetzelfde leven te leiden om elkaar te blijven begrijpen.’

De lunch die een kwartaalrapport werd.

Als het dan eindelijk lukt, begint het bijpraten.

‘Werk?’

‘Druk.’

‘Thuis?’

‘Ook druk.’

‘Ja, goed hoor!’

Veertig minuten later weten jullie alles over de verbouwing, de kinderen en de vakantieplannen. Maar nog niets over wat je werkelijk bezighoudt.

Gelukkig staat de ober al met de rekening.

Misschien mogen we iets vaker vragen: ‘Maar hoe gaat het écht met je?’

En dan niet meteen vertellen dat jij precies hetzelfde hebt meegemaakt.

Zelfs als dat zo is.

Niet iedere vriendschap hoeft gered.

Sommige mensen blijven. Sommige contacten worden lichter. En sommige vriendschappen passen gewoon niet meer.

Dat hoeft geen ruzie te worden.

Je mag van iemand houden en toch merken dat jullie niet meer dezelfde behoefte aan contact hebben.

Wat minder romantisch is: steeds maar één persoon die berichtjes stuurt, datums voorstelt en de afspraak redt.

Vriendschap is geen eenpersoons evenementenbureau.

Een eerlijk gesprek kan helpen. Soms is een wandeling per kwartaal genoeg. Soms ontdek je dat je elkaar toch echt mist.

En soms wordt er ruimte gemaakt voor iemand nieuws.

Ook op je vijfenvijftigste, vijfenzestigste of vijfenzeventigste mag je gewoon een nieuwe beste vriend ontmoeten.

Er staat nergens dat de inschrijving voor vriendschap na je studietijd sluit.

Stuur dat bericht. Nu.

Aan wie dacht je tijdens het lezen?

Precies.

Stuur iets simpels.

‘Ik mis je. Heb je donderdagmiddag tijd voor koffie?’

Niet: ‘We moeten binnenkort echt eens...’

Geen hartjes als vervanging van een datum.

Gewoon donderdag.

En als donderdag niet lukt, een andere dag.

Want voor je het weet, zitten jullie straks tegenover elkaar. Met slechte grappen, een veel te grote cappuccino en dat vertrouwde gevoel dat er eigenlijk niets hoeft.

Behalve samen zijn.

En misschien — heel misschien — hoef je voor de volgende ontmoeting niet opnieuw zes maanden te onderhandelen.