Verder met Dani

1. Opnieuw beginnen klinkt mooi, maar het kan ook ontzettend onveilig voelen. Waar begon het voor jou?

Bij mij begon het niet met een prachtig plan. Er was een periode waarin heel veel tegelijk onder mij vandaan viel. Zekerheden, vertrouwde verhoudingen, dingen waarvan ik dacht dat ik erop kon bouwen. Dat bracht verdriet en onveiligheid met zich mee. Ik had mijn ouders al jong verloren. En in die periode voelde ik me heel sterk alleen vanbinnen. Niet eenzaam, maar alleen in de verantwoordelijkheid voor mijn leven.

Toen kwam het besef: als niemand het doet, zal ik het moeten doen. Jij bent het zelf. Jij bent het, Daan.

Dat betekende niet dat ik ineens nergens meer bang voor was. Wel dat ik mijn eigen positie anders ging innemen. Ik had altijd al kracht en ideeën, maar gaf anderen vaak veel ruimte en maakte mijn eigen grenzen niet altijd duidelijk. Ik begon bewuster te kiezen.

Wat ik daarvan wil meegeven: je hoeft nog niet te weten hoe je hele toekomst eruitziet. Je kunt beginnen bij een keuze waarvan je voelt dat je die niet langer wilt uitstellen. Wat vraagt er nu om jouw aandacht? Waar wil je verantwoordelijkheid voor nemen? Daar kan beweging ontstaan.

2. Je bent blijven studeren, ondernemen en creëren, ook toen je lichaam je beperkte. Hoe ging dat samen?

Tijdens mijn ziekteproces waren er momenten waarop ik nauwelijks kon lopen. Mijn mogelijkheden waren veel kleiner dan ik gewend was. Ik moest lichamelijk stap voor stap herstellen. Maar mijn ideeën en mijn behoefte om te creëren waren niet verdwenen. Ook vanuit bed bleef ik nadenken, leren en bouwen.

Dat is een belangrijk onderscheid in mijn verhaal. Vanbinnen kon er veel bewegen, terwijl mijn lichaam tijd nodig had. Ik wil daar geen heldenverhaal van maken waarin je altijd maar moet doorgaan. Mijn ervaring was dat creëren onderdeel van mij bleef, ook toen de vorm veranderde.

Als ik daarop terugkijk, zie ik hoeveel verschillende vormen een begin kan hebben. Soms is het een grote beslissing. Soms lees je iets, schrijf je een gedachte op of werk je een idee een klein stukje uit. Je hoeft je leven niet te vergelijken met het tempo dat je vroeger had, of met wat iemand anders op dat moment doet. Kijk eerlijk naar wat er vandaag mogelijk is.

3. Je zegt dat authenticiteit voor jou zo belangrijk is. Hoe merk je dat je jezelf aan het kwijtraken bent?

Ik herken dat uit een veel eerdere periode in mijn leven. Ik kon me heel sterk aanpassen aan mensen en situaties. Als een kameleon. Dat voelde veilig en vertrouwd. Ik wist hoe ik kon meebewegen, maar ondertussen cijferde ik mezelf ook weg.

Zoiets ontstaat niet zomaar. Je ontwikkelt gewoonten en manieren om jezelf te beschermen. Als je kwetsbaarheid wordt beschaamd, komt er misschien weer een laag bij. Op een gegeven moment lijken die patronen gewoon bij je te horen, terwijl je ze ooit hebt aangeleerd om ergens mee om te kunnen gaan.

Voor mij werd de vraag steeds belangrijker: kan ik hier werkelijk mezelf zijn? Kan ik zeggen wat ik denk, aangeven wat ik nodig heb en ook ergens anders over denken?

Je kunt daar in heel gewone situaties naar kijken. Zeg je ja terwijl je eigenlijk nee bedoelt? Houd je iets voor je omdat je bang bent voor de reactie? Aanpassen is soms prettig en nodig in contact. Het wordt moeilijk wanneer jouw eigen stem structureel verdwijnt.

4. Hoe blijf je open en liefdevol zonder voortdurend over je eigen grenzen heen te gaan?

Ik heb moeten leren dat geen oordeel hebben niet betekent dat je geen grenzen stelt. Je kunt begrijpen dat iemand het moeilijk heeft en tegelijkertijd merken dat de manier waarop diegene met jou omgaat niet goed voor je is.

Die twee kunnen naast elkaar bestaan. Ik kan mededogen hebben zonder de verantwoordelijkheid van een ander over te nemen. De emoties van iemand anders hoeven niet voortdurend bij mij terecht te komen als iets wat ik moet oplossen of dragen.

Voor mij hoort dat juist bij eerlijk contact. Anders zeg je aan de buitenkant dat iets goed is, terwijl je vanbinnen steeds verder van jezelf af raakt.

Een vraag die daarbij past, is: wat is hier van mij, en wat hoort bij de ander? Waar kan ik iets betekenen, en waar neem ik iets over? Je hoeft daar niet meteen een perfect antwoord op te hebben. Alleen al opmerken dat je over je grens gaat, geeft je een mogelijkheid om het de volgende keer anders aan te pakken.

5. Jij en Tamara hebben samen veel onderzocht. Wat maakte dat proces met je beste vriendin zo waardevol?

Het ging over overtuigingen, religie, spirituele stromingen, ideeën over voeding, gedrag, verwachtingen. Ook over dingen waarvan je denkt: dit weet ik toch gewoon? We wilden onderzoeken wat werkelijk van onszelf was en wat we onderweg hadden overgenomen.

Dat kan confronterend zijn. Een overtuiging geeft houvast. Als je eraan gaat twijfelen, ontstaat er niet altijd meteen een nieuw antwoord. Soms weet je het gewoon even niet.

Wat het mij bracht, was meer ruimte. Minder overal direct iets van hoeven vinden. Meer ruimte voor mijn eigen ervaring en voor die van een ander, met duidelijke grenzen.

Je hoeft daarvoor niet je hele leven overhoop te halen. Je kunt beginnen met één overtuiging die je vaak herhaalt. Waar komt die vandaan? Heb je haar zelf onderzocht? Past ze nog bij hoe je nu wilt leven?

6. Is er na zoveel innerlijk werk een moment waarop je denkt: nu ben ik er?

Ik vergelijk het weleens met Donkey Kong. Je hebt een level gehaald en denkt even dat je weet hoe het werkt. Vervolgens komt er een volgend level, met nieuwe uitdagingen.

Zo ervaar ik ontwikkeling ook. Iets begrijpen betekent niet dat je nooit meer wordt geraakt of nooit meer in een oud patroon terechtkomt. Een nieuwe situatie kan weer iets anders zichtbaar maken. Dat maakt wat je eerder hebt geleerd niet waardeloos.

Tijdens afzondering en traditionele dieta’s in de jungle heb ik ervaren hoe confronterend het kan zijn om jezelf werkelijk tegen te komen. Tegelijk is dichter bij mezelf komen voor mij niet altijd groots of spectaculair. Het kan juist heel rustig voelen. Eigenheid. Authenticiteit. Verbinding met de Bron.

Ik vind het belangrijk dat er ruimte blijft om mens te zijn. Je kunt veel hebben geleerd en toch iets verkeerd aanpakken. Dan kun je kijken, verantwoordelijkheid nemen en verder leren. Je hoeft geen eindversie van jezelf te presenteren.

7. Hoe hebben jouw ervaringen geleid tot ONCA Instituut?

Ik heb veel verschillende dingen geleerd, onderzocht en gedaan. Op een gegeven moment begon ik steeds duidelijker te zien hoe die ervaringen met elkaar verbonden waren.

Daar hoort voor mij een persoonlijk innerlijk beeld bij: een enorm energetisch moederbord, met ontelbare punten en verbindingen. Zo beleefde ik het. Gaandeweg raakten die punten met elkaar verbonden en werd het grotere geheel zichtbaar. Het gaf me een sterke creatieve impuls om een plek te bouwen voor onderwijs, bewustzijn, community en leiderschap.

Veel projecten begon ik zelf te ontwikkelen. Inmiddels bouwen we met vier vrouwen aan ONCA Instituut: Tamara, Esther, Diana en ik. Dat samenbrengen is wezenlijk. Er is ruimte voor verschillende ervaringen, kwaliteiten en perspectieven.

Wat ik mensen wil bieden, is de mogelijkheid om verder te leren en te onderzoeken. Om kennis te verbinden met hun eigen leven en, wanneer ze anderen begeleiden, met hun werk. Je hoeft daarvoor geen kopie van ons te worden. Juist ontdekken hoe jij zorgvuldig en vanuit jezelf kunt handelen, vind ik belangrijk.

8. Wat hoop je dat iemand bij ONCA leert — en daarna zelf weer doorgeeft?

Ik hoop dat iemand nieuwsgierig blijft. Dat je durft te onderzoeken wat je denkt te weten, vragen stelt en ontdekt wat bij jou past. Kennis kan je veel brengen, maar je moet er zelf mee leren werken.

Dat geldt ook wanneer je lesgeeft of mensen begeleidt. Je bent niet ineens uitgeleerd omdat je voor een groep staat. Je blijft iemand die ervaringen opdoet, nieuwe inzichten krijgt en soms iets moet bijstellen.

Voor mij horen leren en doorgeven bij elkaar. Wat je hebt geleerd, kun je delen. Tegelijk blijf je luisteren naar wat anderen meebrengen. Ook als docent kun je geraakt worden door een vraag waar je nog niet zo naar had gekeken.

En blijf vooral jezelf. Je hoeft niet de woorden, de uitstraling of het leven van iemand anders over te nemen om iets waardevols te kunnen betekenen. Ontwikkel je kennis, oefen, blijf eerlijk over wat je wel en niet weet. Zo kun je steeds steviger staan in wat je doet, met ruimte om verder te groeien.