CASA EL’OUM

Van Amsterdamse nachten naar Brabantse bossen

Ik heb ontzettend genoten van mijn jaren in Amsterdam en de Randstad.

Ik hield van de levendigheid, de mensen, het uitgaan en de feestjes. Ik heb gedanst, gelachen en volop van het leven genoten. En ja, ik heb ook weleens op een tafel gestaan. Niet om een speech te geven, kan ik je vertellen.

Het was een heerlijke periode.

Maar op een gegeven moment veranderde er iets.

Ik verlangde naar meer natuur. Meer ruimte. Meer rust. Niet omdat ik minder wilde leven, maar omdat ik voelde dat ik iets anders wilde gaan doen met mijn leven.

Zo verhuisde ik naar een prachtige boerderij midden in de bossen bij Den Bosch.

We deelden die plek met één stel buren. Er was een bijzondere ceremoniezaal en op het land stond een yurt. We organiseerden ceremonies, ontvingen mensen en bouwden aan het werk waar mijn hart lag.

Daar kon een andere kant van mezelf tot bloei komen.

De stad had me geleerd om volop te leven. De natuur gaf me de ruimte om verder te kijken.

Toch voelde ook die prachtige boerderij nooit helemaal als mijn eigen plek.

Er was iets wat aan me bleef trekken.

Alsof ik wist dat er nog een hoofdstuk op me wachtte, maar de bladzijde nog niet kon omslaan.

Ik voelde al jarenlang dat mijn leven zich ooit buiten Nederland zou voortzetten.

Er was iets groters wat me riep.

Ik wist alleen nog niet waarheen.

Soms neemt het leven afscheid van jou voordat jij er klaar voor bent

Er kwam een einde aan een lang huwelijk.

Wie dat heeft meegemaakt, weet dat een scheiding niet één moment is. Het is een hele reeks kleine afscheiden. Van gewoontes, van plannen, van het idee dat je wist hoe de rest van je leven eruit zou zien.

Mijn hart was gebroken.

En terwijl ik nog probeerde te begrijpen wat er was gebeurd, kreeg ik de diagnose kanker.

Daar ga ik niet luchtig over doen.

Er zijn woorden die een arts uitspreekt en die daarna in de kamer blijven hangen. Je loopt naar buiten, de straat ziet er precies zo uit als een uur eerder, en toch is niets meer hetzelfde.

Ik was bang.

Ik was moe.

En ik was verdrietig op een manier die ik nog niet kende.

Daar kwam covid overheen.

De wereld ging op slot, precies op het moment dat ik voelde dat ik zelf ook vastzat.

Ergens in die periode wist ik: het moet anders.

Niet een beetje anders.

Helemaal anders.

Het verlangen naar het buitenland, dat zo lang op de achtergrond had gezeten, werd ineens heel luid.

Mijn oude leven had ik voor een groot deel al losgelaten. Niet omdat dat allemaal gemakkelijk was gegaan, maar omdat sommige hoofdstukken nu eenmaal eindigen, ook als jij nog niet klaar bent met lezen.

Ik wilde verder.

Ik wilde de natuur in. Vrijheid. Ruimte. Een oud huis tussen de bomen. Geen directe buren.

Maar eigenlijk ging het om iets groters.

Ik wilde ontdekken wie ik was, los van alles wat ik jarenlang had opgebouwd.

En misschien moest ik daarvoor eerst nog ergens doorheen.

Door verdriet. Door vergeving. Door loslaten.

Ik had alleen nog geen idee hoe.

Drie weken. Een paar vrachtwagens. Nul bezichtigingen.

Ik belde een van mijn beste vriendinnen, die al in Spanje woonde.

‘In welke omgeving woon jij ook alweer?’

Ze vertelde me over de plek waar zij woonde.

‘Ik kom naar je toe,’ zei ik.

Zo eenvoudig begon het.

Ze hielp me zoeken naar een huis.

Binnen een week had ik het gevonden.

Het derde huis op de lijst van de makelaar.

Een eeuwenoude Spaanse masía, verscholen tussen de bergen, met dikke stenen muren en een uitzicht over het dal.

Het leek verdacht veel op het huis dat ik al jarenlang op mijn moodboard had staan.

Ik belde de eigenaar, maakte afspraken en betaalde de eerste maanden vooruit.

Zonder het huis ooit van binnen te hebben gezien.

Zonder bezichtiging.

Zonder ook maar één keer door de kamers te hebben gelopen.

Niet bepaald het advies dat je van een makelaar zou krijgen.

Maar soms weet je iets voordat je kunt uitleggen waarom.

Binnen drie weken waren de vrachtwagens geladen.

En vertrok ik.

Midden in covid, terwijl de grenzen gesloten waren.

Op weg naar een huis dat ik nog nooit had aangeraakt.

Achteraf gezien was het misschien niet mijn meest voorzichtig voorbereide beslissing.

Maar wel een van mijn beste.

Vier meter hoge plafonds. En een bovenverdieping zonder trap.

Het huis bleek een oude Spaanse masía te zijn.

Geen doorsnee boerderijtje, maar een grote, karaktervolle landelijke woning die al eeuwen onderdeel is van het landschap.

Dikke stenen muren. Oude houten deuren. Kleine ramen. Plafonds van ongeveer vier meter hoog.

Je voelt je er klein op een prettige manier.

Alsof het huis zegt: rustig maar, ik sta hier al wat langer.

Alleen was het huis bepaald niet af.

Beneden kon ik wonen.

Boven was een ander verhaal.

Daar lag een onbewoonbare verdieping met kale betonblokken en onafgewerkte ruimtes.

En er was geen trap.

Een bovenverdieping zonder trap is vooral een theoretische bovenverdieping.

Maar waar een ander misschien vooral werk zag, zag ik mogelijkheden.

Ik vroeg de eigenaar of ik de bovenverdieping bewoonbaar mocht maken.

Dat mocht.

En daarmee begon een verbouwing van een jaar.

Waar betonblokken stonden, is nu een grote, lichte living. Er zijn vier kamers, twee badkamers en een klein kantoor bij gekomen.

Boven is het licht en eigentijds, met natuurlijke, rijke stoffen en warme, zachte kleuren. Tadelakt staat nog op mijn verlanglijstje. Ik ben verliefd op die prachtige, bijna fluweelachtige uitstraling en zou dat heel graag in het huis terug laten komen.

Beneden mag het huis nog authentiek en Spaans blijven.

Langzaam ontstond Casa el’Oum zoals je het nu op de foto’s ziet.

Maar terwijl het huis steeds meer vorm kreeg, veranderde er ook iets in mij.

We waren allebei nog niet klaar.

Maar we waren begonnen.

Casa el’Oum. Het huis van de moeder.

Zo heet mijn huis.

Casa el’Oum.

Voor mij betekent die naam: het huis van de moeder.

Een naam die me ook doet denken aan de Moorse geschiedenis van Spanje, die nog altijd voelbaar is in delen van de cultuur en architectuur.

Maar de betekenis die ik eraan geef, is veel persoonlijker.

Mijn moeder verloor ik bijna dertig jaar geleden. Ook mijn vader moest ik jong missen.

Als je je ouders jong verliest, verlies je ook een plek.

Het huis waar je altijd naartoe kon.

De tafel waar niemand vroeg wat je had bereikt.

De plek waar je niets hoefde te bewijzen.

Ik denk dat ik die plek jarenlang buiten mezelf heb gezocht.

Voor mij staat een liefdevol moederhuis precies daarvoor.

Niet voor een perfect opgeruimd huis met de mooiste meubels.

Maar voor onvoorwaardelijk welkom zijn.

Een huis waar je niet hoeft te presteren. Waar rouw mag bestaan en liefde ook, en waar die twee gewoon naast elkaar aan tafel zitten.

Dat gevoel wilde ik terugbrengen.

Voor mezelf.

En voor de mensen die hier komen.

Een huis waar je mag landen. Waar de wereld even niet aan je trekt. Waar je kunt lachen, huilen, praten, stil zijn of urenlang naar de bergen kijken zonder dat iemand vraagt wat je nu eigenlijk aan het doen bent.

Waar je niet eerst iemand anders hoeft te worden om thuis te mogen komen.

Dat is wat dit huis voor mij is geworden.

Ik moest leren vertragen. En dat stond niet op mijn verlanglijstje.

Laat ik eerlijk zijn: dit is geen verhaal over een vrouw die in een mooi huis trok en daarna moeiteloos opbloeide.

Mijn lichaam had het zwaar.

Na de operatie raakten mijn hormonen flink ontregeld. De eerste twee jaar had ik veel pijn en kon ik bijna niet lopen.

Ik, die altijd in beweging was, zat ineens vooral stil.

Er waren dagen dat de afstand van bed naar terras voelde als een expeditie.

In die tijd heb ik veel gekeken.

Naar het licht dat over de oude muren schoof.

Naar de katten, die altijd precies wisten waar de zon lag.

Naar het leven dat buiten gewoon doorging terwijl mijn lichaam een heel ander tempo nodig had.

Er kwamen kilo’s bij.

Dat had ook te maken met troost, en met een bourgondische liefde voor goed eten die ik niet van plan was op te geven.

Mijn humor heb ik er maar bij gehouden, want die bleef tenminste trouw.

Ik moest vertragen.

Echt vertragen.

En dat vond ik misschien wel het moeilijkste van alles.

Want ik ben iemand die graag creëert. Ideeën ziet. Dingen opbouwt. Die het liefst gisteren begint aan iets wat morgen pas bedacht wordt.

Maar ineens moest ik leren dat mijn lichaam een ander tempo nodig had.

Dat herstel niet op commando komt.

En dat je niet iedere moeilijke periode kunt oplossen door gewoon nog wat harder te werken.

Mijn herstel heeft ongeveer vijf jaar geduurd.

Lichamelijk, maar ook daaronder.

Ik moest mezelf vergeven.

Anderen vergeven.

Loslaten wat niet meer van mij was.

En ruimte maken, in mijn hoofd en letterlijk in huis.

Ik wil hier duidelijk over zijn: een huis geneest geen kanker.

Wat een plek wél kan doen, is je de rust en de ruimte geven om het werk zelf te doen, samen met de zorg die je nodig hebt.

Voor mij werd Casa el’Oum in die jaren een huis van heling.

Niet omdat de muren iets voor me deden, maar omdat ik hier eindelijk de tijd nam die ik mezelf nooit eerder had gegund.

Ik kwam hier niet om iemand anders te worden. Ik kwam hier om mezelf terug te vinden.

Een huis om in te landen

Wat ik zelf heb gekregen, wil ik graag delen.

Daarom is er in Casa el’Oum ruimte voor gasten.

Vrienden, reizigers en mensen die even willen landen.

Soms begeleid ik iemand één-op-één.

Soms blijft iemand een maand.

En af en toe houden we een kleine ceremonie, met een handvol mensen, zonder poespas.

Wie hier logeert, merkt snel dat het ritme anders is.

Er is geen programma dat je moet afwerken.

Je mag uitslapen, wandelen, praten of juist helemaal niets zeggen.

Ik beloof niemand een wonder.

Wel een bed, een stille nacht, een tafel en iemand die luistert.

Misschien vind ik dat wel de mooiste vorm van persoonlijke ontwikkeling.

Dat je niet altijd iemand anders hoeft te worden.

Dat je niet voortdurend beter hoeft.

Dat je jezelf ook gewoon mag ontmoeten, precies waar je op dat moment bent.

Design hoeft niet duur te zijn. Het moet iets met je doen.

En dan het interieur.

Want ik hou van mooie dingen.

Ontzettend zelfs.

Van rijke stoffen. Mooie materialen. Grote objecten. Karaktervolle meubels.

Ik hou van boudoir. Van warme chocolade- en cacaotinten. Van zwart. Van kleur. Van een beetje uitgesproken glamour.

Mijn smaak past niet bepaald op één Pinterestbord.

Maar dit huis vroeg om licht.

Om zachtheid.

Om ruimte.

Daarom koos ik boven voor een heel lichte, rustige inrichting. Warme neutrale kleuren, natuurlijke stoffen, hout en mooie materialen.

Ik droom er nog van om tadelakt toe te passen. Dat zachte, bijna fluweelachtige materiaal past voor mijn gevoel prachtig bij de oude stenen en de rust van het huis. Maar dat is voor een volgende fase. Een huis hoeft tenslotte niet in één keer af te zijn.

Beneden heeft het huis nog veel van zijn authentieke Spaanse karakter.

Boven is het lichter, moderner en opener.

En toch horen die twee werelden bij elkaar.

Eigenlijk net als ik.

Ik hou van rust, maar ook van uitbundigheid.

Van stilte, maar ook van muziek.

Van een lichte ruimte, maar soms net zo goed van donkere, warme chocoladebruine muren.

Dus wie weet gooi ik de inrichting over een paar jaar weer helemaal om.

Dat mag toch?

Een huis is geen museum.

Schatten van de rastro

Ik kan ontzettend genieten van design. Maar een prachtig interieur hoeft helemaal niet uit dure winkels te komen.

Sommige van mijn mooiste vondsten komen van de Spaanse rastro.

Zoals een enorme oude Marokkaanse pot, met zijn verweerde oppervlak en alle sporen van een vorig leven.

Of de bijzondere metalen vogelkooien.

Ooit gemaakt om vogels binnen te houden, maar bij mij kregen ze een andere bestemming: ze werden lampen.

En dat vind ik nou juist zo leuk aan inrichten.

Niet alles hoeft te zijn waarvoor het oorspronkelijk bedoeld was.

Soms moet je ergens gewoon iets anders in durven zien.

Een beetje zoals met het huis zelf.

Waar een ander kale muren, betonblokken en een enorme verbouwing zag, zag ik mogelijkheden.

Je hoeft niet altijd iets nieuws te kopen om iets nieuws te creëren.

Soms hoef je alleen maar anders te kijken.

Mijn huis is overigens nog lang niet af.

Er missen nog kunstwerken, grote objecten en bepaalde afwerkingen.

Maar dat vind ik juist heerlijk.

Een huis mag groeien.

Net als de mensen die erin wonen.

Vier honden. Elf katten. En een huis waar geleefd wordt.

Ik woon hier met vier honden en elf katten.

Ja, elf.

En nee, ik ben niet van plan daar een ingewikkelde verklaring voor te geven. Soms gaat het gewoon zo.

Er komen regelmatig vrienden, reizigers en gasten over de vloer.

We hebben hier fijne avonden in de tuin gehad, met gesprekken, lekker eten, muziek en soms dansen.

Maar net zo dierbaar zijn de avonden waarop alles stil is.

Soms is het huis heerlijk levendig.

En soms hoor ik dagenlang nauwelijks iets anders dan de dieren en de wind.

Ik vind allebei prachtig.

Want het bijzondere van deze plek is dat er ruimte is voor beide kanten van het leven.

Voor gezelligheid.

En voor stilte.

De maan doet hier de buitenverlichting.

Misschien is de nacht wel het mooiste moment van de dag.

Omdat we midden in de campo wonen, zonder straatverlichting om ons heen, is de hemel op heldere avonden ongelooflijk mooi.

De sterren.

En de maan!

Soms hangt ze zo helder boven het landschap dat je nauwelijks verlichting nodig hebt.

Dan zit ik buiten en kijk ik alleen maar omhoog.

Geen muziek.

Geen telefoon.

Alleen de avondlucht, de krekels en de geluiden van het platteland.

Zo veilig dat ik regelmatig met de deuren open slaap, met mijn honden in de buurt.

Dat gevoel van vrijheid is voor mij onbetaalbaar.

Ik heb ook jarenlang geen televisie gehad.

Geen nieuws bij het ontbijt. Geen talkshows. Geen voortdurende stroom aan berichten over wat er allemaal misgaat in de wereld.

Dat heeft voordelen.

En één klein nadeel.

Soms weet ik werkelijk niet wat er speelt.

Gelukkig heb ik Tamara die ongeveer een complete nieuwsredactie in haar hoofd heeft.

Zij praat me dan wel weer bij.

Dit jaar dacht ik overigens voor het eerst: misschien moet er toch maar eens een televisie komen.

Want hoe heerlijk is het om af en toe gewoon op de bank een goede film te kijken?

Bewust leven betekent voor mij tenslotte niet dat je jezelf alles moet ontzeggen.

Het mooiste aan Spanje staat niet in een reisgids.

Er is iets wat mij hier misschien nog wel meer heeft geraakt dan het huis, het klimaat of de prachtige bergen.

De mensen.

De vanzelfsprekende saamhorigheid.

Op zondag zie ik hier families bij elkaar komen.

Er wordt gebarbecued, gegeten en gelachen. Kinderen spelen. Grootouders zitten erbij.

In mijn omgeving wonen soms meerdere generaties op hetzelfde stuk land. Er zijn huizen waar grootouders, ouders en kinderen ieder hun eigen verdieping of woonruimte hebben.

Iedereen heeft zijn eigen leven.

Maar ze zijn dicht bij elkaar.

En dat raakt me.

Misschien juist omdat ik mijn ouders al zo lang moet missen.

Ik heb in Nederland soms ervaren dat mensen veel meer op zichzelf leven. Je kunt ergens jarenlang wonen zonder werkelijk te weten wie je buren zijn.

Natuurlijk zijn er ook daar warme families en hechte gemeenschappen.

Maar wat ik hier ervaar, voelt anders.

De betrokkenheid is zo vanzelfsprekend.

De buurman brengt hout.

Een ander komt langs met een mand citroenen.

Er worden druiven gedeeld.

En als iemand iets nodig heeft, kijken mensen naar elkaar om.

Geen app. Geen aanmeldformulier.

Gewoon: ‘Hier, neem maar mee.’

Zonder dat iedereen voortdurend bij elkaar binnenloopt.

Dat vind ik zo mooi.

De verbinding is er.

Maar de ruimte ook.

En dan is er natuurlijk nog dat prachtige Spaanse woord.

Mañana.

Letterlijk: morgen.

In de praktijk betekent het soms vooral: vandaag in ieder geval niet en morgen waarschijnlijk ook niet.

Dat is heerlijk wanneer je zelf een rustige dag wilt.

Iets minder heerlijk wanneer je op iemand zit te wachten die gisteren al zou komen.

Dan word ik toch heel even weer die Nederlandse ondernemer die graag duidelijke afspraken maakt.

Maar ik heb hier ook iets geleerd.

Niet alles hoeft onmiddellijk.

Soms is een gesprek belangrijker dan een klok.

Soms mag zondag gewoon zondag zijn.

En soms is het leven al mooi genoeg zonder dat je er ook nog iets productiefs van hoeft te maken.

Het turquoise meer, de bergen en de zee.

Vanaf Casa el’Oum kijk ik uit over een prachtig dal.

Verderop ligt een dorpje, tussen de bergen.

Verderop het bijzondere turquoiseblauwe stuwmeer.

En naar beneden ligt de Middellandse Zee.

De zee zie je net niet vanuit het huis. De bomen hebben zich daar behoorlijk strategisch voor opgesteld.

Maar ik weet dat ze er ligt.

En in de winter is het heerlijk om met de honden langs het strand te wandelen.

De drukte van de zomer is verdwenen.

De lucht is fris.

Het licht is prachtig.

En soms heb je het gevoel dat de hele kust weer even van de mensen is die er wonen.

Rondom het huis groeien olijfbomen, nísperos, amandelbomen, vijgen, granaatappels en druiven.

De patio is begroeid met wijnranken.

Er zijn cactussen, bloemen en planten die zich heerlijk thuis voelen in het mediterrane klimaat.

In de zomer kan het hier ontzettend droog worden.

Dan verandert de campo in een landschap van warme, goudbruine tinten.

Het heeft zijn eigen schoonheid.

Maar eerlijk?

Ik droom van een andere tuin.

Ooit komt er een botanische tuin.

In mijn hoofd is hij al helemaal klaar.

Een prachtige oprijlaan met hoge cipressen.

Palmbomen.

Weelderige planten.

Overal kleine zitplekjes, verscholen tussen het groen.

Een casita met een rieten dakje, waar je in stilte kunt zitten of waar een kleine ceremonie of een bijzonder gesprek kan plaatsvinden.

Er stond eerder een yurt in de Spaanse tuin, maar die hebben we weggehaald.

Nu droom ik van iets wat nog mooier aansluit bij het huis.

Een tuin waarin je kunt verdwalen zonder werkelijk ergens naartoe te hoeven.

Voorlopig is het nog een echte campo-tuin.

Rustiek. Soms droog. Soms behoorlijk eigenwijs.

Maar een huis hoeft niet af te zijn om prachtig te zijn.

Sterker nog, ik zou het bijna jammer vinden als er helemaal niets meer te wensen overbleef.

Want ik hou ervan om iets te laten groeien.

Om te kijken wat mogelijk is.

En om steeds weer iets nieuws te creëren.

Werken als de campo slaapt.

Er is één ding dat ik nog steeds ontzettend goed kan.

Doorgaan.

Zelfs in periodes waarin ik nauwelijks kon lopen, bleef ik nadenken, schrijven, leren en creëren.

Soms vanuit mijn bed.

Later vanuit mijn eigen kantoor.

Ik ben een nachtmens.

Waar anderen om elf uur het licht uitdoen, kan mijn hoofd ineens besluiten dat het nu een uitstekend moment is om een compleet nieuw concept te ontwikkelen.

En dan ben ik vertrokken.

Tot drie uur. Vier uur. Soms vijf uur ’s ochtends.

Niet omdat het moet. Maar omdat ik helemaal in iets kan opgaan.

Buiten hoor je geen verkeer. Er staan hier geen lantaarnpalen. Geen stadsgeluiden.

Soms hoor ik een ezel.

Er blaft ergens een hond.

De wind beweegt door de bomen.

En verder?

Stilte.

Geen telefoontjes. Geen mensen die iets van me willen. Geen berichten waarop direct antwoord moet komen.

Alleen mijn ideeën, mijn computer en dat bijzondere gevoel dat alles op zo’n moment samenkomt.

Het meisje dat anders leerde

Ik ben niet iemand voor wie alles op school vanzelf ging.

Als kind was ik snel afgeleid. Ik dacht anders, legde verbanden die anderen misschien niet meteen zagen en had een hoofd waarin voortdurend van alles gebeurde.

Alleen paste dat niet altijd in het schoolsysteem.

Ik ben dyslectisch en kreeg remedial teaching om bij te blijven.

Hoewel ik hoger voortgezet onderwijs heb genoten, ging leren niet vanzelf.

Als iemand toen had gezegd dat ik later zoveel zou schrijven, opleidingen zou ontwikkelen en mijn eigen instituut zou opbouwen, hadden sommige mensen me waarschijnlijk verbaasd aangekeken.

Ikzelf misschien ook wel.

Maar wat wél vanzelf ging, was bedenken.

Maken.

Verbinden.

Mogelijkheden zien.

Die creativiteit heeft me uiteindelijk verder gebracht dan welk rapport ook.

Ik ging opnieuw studeren.

Verdiepte me in AI, e-commerce, marketing en management. Niet omdat ik weer een diploma aan de muur nodig had.

Ik wilde begrijpen hoe ik mijn ideeën nog beter werkelijkheid kon laten worden.

Technologie heeft voor mij deuren geopend.

En zelfstudie ook.

Ik ontdekte hoe ik op mijn eigen manier kon leren.

Door nieuwsgierigheid.

Door te proberen.

Door fouten te maken.

Door opnieuw te beginnen.

Ik vertel dat niet om te zeggen dat iedereen hetzelfde kan of moet.

Ieders omstandigheden zijn anders.

Ik vertel het omdat ik weet hoe het voelt om te denken dat iets niet voor jou is weggelegd.

En omdat ik heb gemerkt dat dat gevoel niet altijd gelijk heeft.

Vijftigvijf. Had het wat sneller gekund?

Waarschijnlijk wel.

Het had me misschien wat tijd bespaard als ik op mijn dertigste al had geweten wat ik nu weet.

Maar dan had ik al die ervaringen niet gehad.

En waren veel van de inzichten die ik vandaag gebruik misschien nooit ontstaan.

Ik ben 55.

Het duurde dus even om hier te komen.

Had het wat efficiënter gekund?

Absoluut.

Maar ik werk nu aan het volgende grote hoofdstuk van mijn leven, en daar ben ik precies op tijd voor.

Niet omdat ik nu ineens alles weet.

Integendeel.

Ik leer iedere dag bij.

En ik geniet ervan.

Aan de grote tafel

Vanuit mijn jarenlange ervaring in begeleiding, ceremonies, opleidingen en ondernemerschap ontstond een nieuwe visie.

Ik wilde een instituut bouwen.

Een plek waar bewustzijn, holistische gezondheid, persoonlijke ontwikkeling, leiderschap en praktisch handelen samenkomen.

Geen school vol ingewikkelde woorden waar mensen vooral onder de indruk moeten raken.

Maar een instituut waar je leert begrijpen, onderzoeken, ervaren en toepassen.

Waar je zelf leert denken.

Zo ontstond het idee voor ONCA Instituut.

De oorspronkelijke visie kwam uit mij.

Maar ik wilde haar niet alleen ontwikkelen.

En toen kwamen de juiste mensen bij elkaar.

Tamara. Diana. Esther.

Drie vrouwen met ieder hun eigen kwaliteiten, kennis en karakter.

Ik ben ontzettend dankbaar dat zij in mij geloven en samen met mij aan deze visie willen bouwen.

Aan mijn grote tafel in Casa el’Oum krijgt het instituut steeds meer vorm.

Met plannen die soms groter zijn dan de tafel.

En iedere keer als we daar zitten, denk ik hoe bijzonder het leven eigenlijk kan lopen.

Een paar jaar geleden was ik bezig mijn lichaam en mijn leven opnieuw op te bouwen.

Nu bouw ik met een fantastisch klein team aan iets dat veel groter mag worden dan wijzelf.

De plek waar ik tot rust kwam, werd ook de plek waar mijn grootste nieuwe ideeën tot leven kwamen.

De campo is vredig, als jij dat ook bent.

Er is iets wat ik pas na verloop van tijd werkelijk ben gaan begrijpen.

Je kunt op de mooiste plek ter wereld wonen en toch onrust in jezelf meedragen.

Toen ik hier aankwam, had ik nog een lange weg te gaan.

Mijn hart was gebroken.

Mijn lichaam had herstel nodig.

Ik moest opnieuw ontdekken hoe ik mijn leven wilde vormgeven.

Dit huis bood ruimte.

Maar ik moest zelf de weg naar binnen maken.

Misschien is dat wel waarom ik hier nu zo intens van kan genieten.

Omdat ik niet alleen een prachtige plek om me heen heb.

Ik heb ook geleerd om meer rust in mezelf te vinden.

En daardoor ervaar ik dit landschap anders.

De stilte is niet langer iets wat ik zoek.

Ze is er.

Soms voel ik haar zelfs midden in een drukke dag.

De campo waar ik woon is vredig, als jij dat ook bent.

Het huis van mijn hart

Casa el’Oum is nog lang niet klaar.

De tuin mag groeien. Er mogen nieuwe meubels komen. Kunstwerken. Mooie objecten. Misschien ooit een prachtige casita.

En wie weet besluit ik over een paar jaar dat het hele interieur ineens chocoladebruin moet worden.

Ik sluit niets uit.

Maar ik hecht niet meer aan een huis als iets wat ik koste wat kost moet vasthouden.

Mocht mijn leven me op een dag ergens anders brengen, dan zal ik ook die plek met liefde proberen te omarmen.

En hier laat ik dan een stukje van mezelf achter.

In de kamers.

In de tuin.

Aan die grote tafel waar zoveel ideeën zijn ontstaan.

In de avonden met vrienden.

In de nachten waarin ik zat te schrijven.

In de gesprekken met mensen die hier kwamen om even tot rust te komen.

En in alle kleine momenten waarop ik me realiseerde hoe dankbaar ik ben dat ik hier mag wonen.

Want wat dit huis mij heeft gegeven, gaat veel verder dan mooie stenen of een prachtig uitzicht.

Het gaf me een plek om opnieuw te beginnen.

Om verdriet toe te laten.

Om mijn lichaam en mijn leven weer aandacht te geven.

Om te leren.

Om te creëren.

Om ONCA Instituut te laten groeien.

En om weer thuis te komen bij mezelf.

Misschien is dat waarom de naam me zo raakt.

Casa el’Oum. Het huis van de moeder.

Een plek waar je niets hoeft mee te brengen.

Waar je niets hoeft te bewijzen.

Waar je mag binnenkomen zoals je bent.

Met alles wat je hebt meegemaakt.

Met alles wat je nog wilt.

En waar er, als het tijd is om weer verder te gaan, altijd een deur openstaat.

Dit is het huis van mijn hart.

En ik ben 55.

Het mooiste moet misschien nog beginnen.